Je hebt geïnvesteerd in een trackingsysteem voor je medische hulpmiddelen. De tilliften hebben een tag, de infuuspompen ook. Maar de bloeddrukmeters niet. En de rolstoelen maar voor de helft. Het resultaat? Niemand vertrouwt het systeem. Zorgmedewerkers blijven zoeken op de oude manier, want ‘het staat er toch niet allemaal in’. In deze blog vertelt Karla Dokter, commercieel manager bij SilverCloud Zorg IoT, waarom een lokalisatiesysteem pas werkt bij volledige dekking. En hoe een prijsmodel per bed dat bereikbaar maakt.
Een half gevulde agenda is geen agenda
Stel je voor dat je een digitale agenda gebruikt, maar alleen de maandagochtenden invult. Hoe lang duurt het voordat je die agenda niet meer opent?
Precies dit zien we gebeuren met trackingsystemen die maar gedeeltelijk gevuld zijn. Als een zorgmedewerker drie keer op rij een hulpmiddel zoekt dat niet in het systeem staat, stopt ze met kijken. Het vertrouwen is weg.
Onze ervaring is dat zorginstellingen op papier de belangrijkste apparaten taggen. In de praktijk zoeken zorgmedewerkers elke dienst nog naar rolstoelen en bloeddrukmeters.
Dit soort keuzes wordt zelden lichtvaardig genomen. Budget, tijd, draagvlak: het zijn reële afwegingen. Maar het effect zie je vaak pas maanden later. Geen verkeerde beslissing, maar een onvolledig vertrekpunt.
De psychologie van ’te duur per tag’
Hoe komt het dat zorginstellingen zo weinig taggen? Vaak zit het in het prijsmodel. Als je per tag betaalt, ga je rekenen. Die bloeddrukmeter kost 80 euro, de tag kost 15 euro per jaar. Is dat het waard?
Die rekensom leidt tot selectief taggen. Je begint met de dure apparatuur. Maar ondertussen zoeken zorgmedewerkers zich suf naar de goedkopere hulpmiddelen. Juist de spullen die het vaakst nodig zijn.
Hier verandert het spel
Met een prijsmodel per bed verdwijnt die rekensom. Je betaalt een vast bedrag per bed, ongeacht hoeveel hulpmiddelen je tagt. De vraag verandert van ‘is deze tag het waard?’ naar ‘welke hulpmiddelen moeten we nog toevoegen?’ Zorginstellingen die overstappen op dit model, gaan van gedeeltelijke naar volledige dekking. Niet omdat het moet, maar omdat het eindelijk kan.
Volledig taggen betekent overzicht
Als facilitair manager wil je weten wat je hebt, waar het staat en of het genoeg is. Met volledige tagging krijg je dat overzicht. Je ziet niet alleen waar de hulpmiddelen zijn, maar ook hoe vaak ze gebruikt worden. Welke afdelingen tekort komen. Waar apparatuur onnodig dubbel staat.
Die inzichten helpen bij investeringsbeslissingen. Heb je echt meer tilliften nodig, of zijn ze gewoon slecht verdeeld? Moet je nieuwe infuuspompen aanschaffen, of staan er drie ongebruikt in de kelder?
Met de Insight-module van AssetGuard krijg je antwoord op die vragen. Maar alleen als de data compleet is. En dat begint bij volledige tagging.
De drempel is lager dan je denkt
Veel zorginstellingen denken dat volledig taggen een enorm project is. In de praktijk valt het mee. Begin met één locatie en werk systematisch door. Binnen enkele weken heb je volledige dekking.
Stop met rekenen, begin met taggen
De vraag is niet of een tag per stuk het waard is. De vraag is of je wilt dat je trackingsysteem werkt.
Met een prijsmodel per bed verdwijnen de rekensommetjes. Gewoon alles taggen, en een systeem dat zorgmedewerkers vertrouwen. Dat is het verschil tussen een investering die stofvangt en een systeem dat dagelijks waarde levert.
Herkenbaar?
We denken graag met je mee.